Το δημοσίευμα με θέμα Ιδιωτικοποιήσεις για κοινωνική δικαιοσύνη του Μάριου Μαυρίδη, Οικονομολόγου, Βουλευτή ΔΗΣΥ Επαρχίας Κερύνειας, δημιουργεί αλγεινή εντύπωση και προκαλεί, αφού υποτιμά την νοημοσύνη μας. Επιβεβαιώνει την άποψη μας για ατεκμηρίωτες και ακραίες θέσεις που δεν πείθουν κανένα αλλά εκθέτουν τον ίδιο, αφού χαρακτηρίζονται από πολιτικό αμοραλισμό, έλλειψη δηλαδή ηθικών ενδοιασμών. Παρουσιάζονται θέσεις τεχνητά και επικοινωνιακά ως «κοινωνικά δίκαιες» πλην όμως υποκρύπτουν σκοπούς άλλους οι οποίοι πολύ απέχουν από την απόδοση κοινωνικής ή άλλης δικαιοσύνης.
Για ποιες νέες επενδύσεις και δημιουργία νέων θέσεων εργασίας, ποιες συνθήκες υγιούς ανταγωνισμού, μέσα από τον οποίο οι καταναλωτές θα απολαμβάνουν χαμηλότερες τιμές, περισσότερες επιλογές, αναβαθμισμένη ποιότητα προσφερόμενων υπηρεσιών, πραγματικά αναφέρεται. Το επιχείρημα είναι έωλο. Ουδέν αναληθέστερο τούτου κύριε Μαυρίδη και σας προκαλούμε να μας δώσετε παραδείγματα άλλων χωρών. Λαμπρό παράδειγμα αποτελεί ο τομέας των υγρών καυσίμων στην χώρα μας και όχι μόνον. Μήπως το παράδειγμα του ΟΤΕ που από ένας από τους κορυφαίους παρόχους στη Νοτιοανατολική Ευρώπη με 26000 εργαζόμενους, κατάντησε μικρομάγαζο της DT και έχουν χαθεί ήδη 20 χιλιάδες θέσεις εργασίας. Αποδεδειγμένα, πρόκειται για μια πορεία απορρύθμισης των εργασιακών σχέσεων και μείωσης του όγκου της απασχόλησης στον ΟΤΕ με ταυτόχρονη ενίσχυση του διευθυντικού δικαιώματος. Σταδιακά υποβαθμίστηκε η τυπική απασχόληση και το σταθερό εργασιακό πρότυπο, εμφανίστηκαν πολλές ευέλικτες πρακτικές εργασίας, περικόπηκαν εργασιακά δικαιώματα και παροχές του εργοδότη, υποβαθμίστηκε ο ρόλος των εργαζομένων στις αποφάσεις, καταργήθηκε η ιδιότυπη μονιμότητα, μειώθηκαν οι αποδοχές με ταυτόχρονη μείωση χρόνου εργασίας, υιοθετήθηκε ο δανεισμός εργαζομένων εντός και εκτός μητρικής εταιρείας, αναδιοργανώθηκαν τεχνικές υπηρεσίες και έκλεισαν εμπορικά καταστήματα με αποτέλεσμα τη δημιουργία πλεονάζοντος προσωπικού. Ταυτόχρονα πραγματοποιείται μια προσπάθεια αντικατάστασης του προσωπικού με φθηνό προσωπικό των θυγατρικών εταιρειών.
Επισημαίνουμε στον κύριο Μαυρίδη ότι ευρωπαϊκή οργάνωση CEEP (European Center of Employers and Enterprises providing Public services) αναφέρει ότι: «….οι δημόσιες επιχειρήσεις είναι η ραχοκοκαλιά της ευρωπαϊκής κοινωνίας και του ευρωπαϊκού κοινωνικού μοντέλου καθώς και η υποδομή για την ανάπτυξη των ιδιωτικών επιχειρήσεων» . Μάλιστα η CEEP υποστηρίζει ότι Δημόσιες Επιχειρήσεις μπορούν να συμβάλλουν στην μελλοντική αναπτυξιακή προοπτική αφού προσαρμόζονται στην οικονομική κρίση, Εκσυγχρονίζονται έγκαιρα προκειμένου να ανταποκριθούν στις μεταβαλλόμενες ανάγκες και πιέσεις, βοηθούν δυναμικά στην απασχόληση, δημιουργούν νέα μοντέλα κοινωνικού διαλόγου και παρέμβασης.
Διαπιστώνουμε ότι ο κύριος Μαυρίδης προκειμένου να υπερασπιστεί τα συμφέροντα της νεοφιλελεύθερης φιλοσοφίας χρησιμοποιεί άδικα – επαίσχυντα και πολλές φορές ανυπόστατα και ακραία επιχειρήματα, με πρόσχημα την εξυγίανση και την δήθεν κοινωνική δικαιοσύνη. Αντίθετα, εμείς διαπιστώνουμε το κοινωνικό κράτος να εγκαταλείπει τον ρόλο του, ανίκανο να δημιουργήσει έστω υποτυπώδες δίκτυ προστασίας για τους πολίτες, παραπέμποντας σε πρόσκαιρες και επικίνδυνες πρακτικές.
Διαπιστώνουμε επίσης, να μην έχει διδαχθεί τίποτα από την κρίση και εξακολουθεί να χρησιμοποιεί τις ίδιες παλαιοκομματικές μεθόδους, με την ίδια ξύλινη γλώσσα και να επιμένει πεισματικά στη πρακτική της διαπλοκής και των συμφερόντων. Οι ιδιωτικοποιήσεις προφανώς εντάσσονται στο πλαίσιο των νεοφιλελεύθερων πολιτικών προς την κατεύθυνση του “λιγότερου” και “αποτελεσματικότερου” κράτους. Οι πολιτικές αυτές σηματοδότησαν την αναθεώρηση ορισμένων θεμελιωδών συστατικών του ευρωπαϊκού κοινωνικού και οικονομικού μοντέλου το οποίο σταδιακά χάνει την όποια κοινωνική του φυσιογνωμία, αποδομώντας το Κράτος Πρόνοιας στο βωμό του κέρδους. Άρα για ποια κοινωνική δικαιοσύνη μιλάμε άραγε?
Φτάνει πια!!!!!!
Η συνταγή γνωστή. Η πολιτική της εκποίησής κερδοφόρων οργανισμών όπως η Cyta, επιτυγχάνεται μόνο μέσα από διαλυτικά φαινόμενα στη λειτουργία τους, στην αποδόμηση και στην απαξίωσή τους, προκειμένου να καταστούν «ελκυστική προσφορά», για τους εποφθαλμιούντες. Απαιτείται διαφάνεια και αίσθηση δικαίου και αξιοκρατίας για να μπορέσει να ανασυνταχθεί ο οργανισμός να αποβάλει τις παθογένειες του παρελθόντος και να του δοθεί η απαιτούμενη ευελιξία για να συνεχίσει να πορεύεται με επιτυχία προς όφελος των καταναλωτών, των εργαζομένων, της κοινωνίας και της χώρας ευρύτερα.
Η κοινωνική δικαιοσύνη και η κοινωνική συνοχή, ως βασικοί στόχοι της κοινωνικής πολιτικής, στο πεδίο των κοινωνικών αγαθών ως προβλέπονται και από το άρθρο 122 στο σύνταγμα εκφράζονται με την έννοια των «επιχειρήσεων δημοσίου δικαίου».
Τελικά, είναι Κοινωνική δικαιοσύνη ή Πολιτική Υποκρισία;